ACUARIO

Cómo podía vivir entre tiburóns e non darse conta do perigo que corría?

O cabaliño de mar non daba crédito o que estaba acontecer, o tiburón acababa de comerse o pez globo. Non é que o pez globo caéralle en gracia, precisamente era un ser bastante despreciable, enchido de si mesmo, pero a sorpresa do ocorrido abriulle os ollos a un mundo novo dentro do mundo de sempre.

Vivía nun acuario, nunha piscina grande onde todos estaban ben alimentados, coas necesidades primarias ben satisfeitas. Un auga san, quentiña e limpa onde durmir, comida abundante, sempre as mesmas horas, actividades lúdicas tres días a semana, e incluso as veces, viaxes a outras piscinas. Nunca, endexamais na súa vida, pasaraselle pola mente que un dos seus compañeiros puidera ser tan avaricioso, tan codicioso, tan ávido de protagonismo, tan egoísta, tan…de comerse por divertimento a outro. E para máis, o tiburón, o peixe máis grande do acuario, o que máis agarimos recibía dos traballadores e do público. A súa dieta ía aparte da dos demais, tamén facía exercicios extras nunha piscina habilitada para el, pois comía tanto que necesitaba nadar moito para gastar enerxías e non volverse obeso.

Pero todo deu igual, a estrela do acuario, zampouse a un compañeiro porque sí, porque lle deu a gana, porque podía facelo, e como podía, quixo demostralo. A súa fachenda nos días seguintes dicía “ten tino, o próximo podes ser ti”

O cabaliño xa non podía confiar en ninguén, a competitividade dentro da piscina para caer ben ó tiburón e os peixes máis grandes notabase nas agallas, nadaban nun mar de egoísmo e falsidade absoluta. Cada peixe quería poñer a salvo as súas aletas, todos falaban de traballar en equipo, pero non existía conciencia grupal, o ambiente estaba enrarecido.

Así e todo, as augas voltaron o seu cauce, é certo que a falsedade, a competitividade, o egoísmo, a codicia, o medo o tiburón, seguía existindo, pero o pequeno cabaliño non podía ser consciente todo o rato da realidade, porque o mal da súa piscina era insalvable, el non podía facer nada, só seguir nadando.

E así o fixo, chegou un momento que esqueceuse do sucedido, voltou confiar nos seu compañeiros, voltou a vivir tranquilo…se o seguinte en converterse en alimento ía ser el, decidiu que sería feliz ata ese momento.

Para Felix

Discrepamos acerca da última película de Rob Marshall

Partimos da base de que o filme non mostra nada novo. Lembra moito a “All that Jazz”, o artista sumido nunha crise de creación, e tenta ser un homenaxe a Fellini, cun erro de reparto brutal, presentando a Nicole Kidman como un trasunto de Anita Ekberg…quen pode tragar iso!!!!

Eu saín contenta do cine, non así os meus compañeiros de butaca. Moito ten que ver que son unha namorada dos musicais, de sempre levo unha banda sonora insertada no cerebro, que fai que poda comezar a bailar ou cantar en calquera situación.

Pero mellor non falar de min. Guido, maxistralmente interpretado por Daniel Day-Lewis, vese empuxado fóra da vida real pola súa imaxe pública. A figura por el mesmo creada de cara a prensa e ó publico faise co seu Ser, de tal maneira que confúndese persoa e personaxe. Ay…cantos coma el haberá por ahí…sobre todo nestes tempos que corren. Non estou só a falar dos persoeiros que saen nos medios, falo tamén daqueles profesionais anónimos pero altamente competitivos, que pasan tanto tempo mentindo e actuando de cara aos clientes, con ese sorriso perpetuo, ese apretón de mans, esa postura corporal correcta e confiada…que a súa persoa acaba sendo devorada pola súa imaxe…e despois como pode saber un quen é…

O protagonista ironicamente comeza a vivir nunha das súas películas, pero non é capaz de comezar a película que se comprometeu a rodar. Así a súa mente vaga entre ficción e realidade como navegamos todos cos nosos pequenos cerebros dentro desta subxectividade da que moitos renegan e que sen embargo é consustancial a humanidade.

O cine é divertimento. O importante é que saes feliz, co ritmo no corpo e con ganas de vivir, unha inxección de alegría e de Dolce Vita moi necesaria neste momento.

Caricias

Tocar, acariciar, manosear, palpar, manipular…non hai mellor cousa para o estrés que un bo masaxe. Incluso unhas simples caricias poden arranxar o teu día.
¿Por qué non tocarnos máis?
Todo é un tema cultural, hai sociedades que permiten mais a proximidade e outras menos, pero en xeral vexo unha clara tendencia ó distanciamento corporal.
Hai xente que fuxe do contacto físico, unha maneira de illamento brutal. Se non tocas nin te tocan, renuncias a sentir, renuncias a milleiros de terminacións nerviosas que activan directamente o teu cerebro. De ningunha maneira estou agora a falar de sexo, que tamén ten os seus beneficios por suposto, tratamos aquí doutro tipo de caricias, non apaixonadas, mais ben calmadas, un longo abrazo, un masaxe capilar, uns frotamentos nas costas, “cosquillitas” na barriga, quecer as mans doutro, tocarlle onde lle doe…
O tacto axuda a concienciarse da realidade das cousas, a non vivir eternamente neste corpo-caparazón no que a mente tenta xogar individualmente. Sei de xente que lle saíu pel de lagarto e a súa temperatura baixou a niveles case mortais por mor da súa teima a non ser acariciados.
Existe un xogo dramático interesante neste aspecto, un grupo de xente nun espazo reducido e cos ollos pechados, cada un ten que apalpar ós outros segundo os vai encontrando, tocalos, acaricialos, recoñecelos a través do tacto. As veces xúntanse tres ou catro persoas investigándose a vez, é unha sensación diferente e moi agradable.

FUTURO

Saio pasear baixo a chuvia e o frío, coa necesidade de sentir a auga e o vento para saber que existo. Quedo abstraída nos meus pensamentos, escoitando o forte ruxido da mar, observando a espuma branca do bater das ondas contra a pedra do rompeolas. Neste estado de embobamento, tan pouco permitido socialmente en tempos de presas, meus ollos tropezan coa luz do milenario faro. Préndome do seu brilo, e descúbrome contando as súas secuencias, que me transportan a outro tempo no mesmo lugar. Vexo persoas que non recoñezo, mais elas son eu. Tamén miran o mar, e anhelan soños que non saben concretar. 1220, 1341, 1589, 1678, 1804, 1866, 1910, 1979, 2010…Chega un novo ano, pero os desexos son sempre os mesmos, ataviados coas modas imperantes de cada tempo, cadaquén busca a felicidade como se lle ocorre, como sabe, como pode, como imaxina a poderá atopar. Dende aquí pídolle ó 2010 que sexa indulxente coa nosa eterna búsqueda. SAÚDE E BO ANO MY FRIENDS

DE MUROS, DANZAS E OVOS ROTOS

Levo tempo sen escribir nada, e pasa coma con todo, cando levas un tempo sen facelo parece que non vas ser quen de facelo ben, pero eso si, estás máis motivado.

De muros direi, que a pesar de ter un pobo moi preto de aquí con moito do que falar, a miña intención é falar da “re-construcción” do muro de Berlín, foto aquí presente. Resulta inquietante chegar á East Side Gallery para ver un anaco da historia recente de Europa, e atoparte que están recebando o muro para volvelo a pintar. Intentan que quede mono para o 20 aniversario da súa caída, pero a min dame impresión de tongo, de timo turístico, de alteración capitalista dun episodio histórico marcado pola espontaneidade e unidade do pobo. E deume pena.

De danzas quero falar de Igor Yebra, de cómo a súa coreografía “La muerte del cisne” deixoume a pel de galiña. Fíxose escuro no Teatro Real de Madrid, apareceu o cañón de luz iluminando o centro do escenario, onde o bailarín cun axustado calzoncillo negro e un corpo perfecto permanecía engurruñado no chan. Levantouse tranquilo, sen música, despertando cada músculo do seu corpo con harmonía. O público permanecía en silencio, nen sequera se oían esas toses nerviosas que lles dan a algúns cando non hai ruido (tan mal acostumados están os nosos oídos). Comezou cunha danza suave, unha pequena mostra da beleza dos movementos, foi gañando intensidade, forza, cos seus saltos oíamos a súa acompasada respiración. Volveu caer ó chan e sonou a música, a intensidade do momento decaeu un pouco e gozamos do resto da coreografía xa ca pel no seu sitio.

De ovos rotos estaban cheos os menús de todos os restaurantes ós que Noelia nos levou esta fin de semana. Estamos a falar de lugares de decoración moderna e exquisita, un deles tiña un olivo enfronte da primeira barra, e un salón chill-out para despois de cear. Pratos de deseño, mobles extravagantes, xente chic, cocteis especiais, salsas con especias exóticas…e xunto con todo isto “huevos fritos con patatas y chorizo” Yujuuu!!! Comezou a equiparación das clases sociais, polo menos agora xa todos comemos o mesmo…

OPRESIÓN

A respiración faise dificultosa o osixeno que respiro non chega ós pulmóns esquecin como se respira!!! tento tranquilizarme respirar é un movemento involuntario respiración abdominal céntrome en encher e vaciar a barriga mareome a cabeza da voltas perdo nitidez na visión non vexo saída centrarse no abdomen hinchar deshinchar relaxarse pecho os ollos imaxino o mar pero non engano o meu cerebro non estou no mar estou pechada sei que fora existe o mar o aire a vida pero non podo sair así que de que me vale que exista algo que non podo disfrutar sinto un pinchazo no diafragma respiro coa boca moi aberta para que entre máis aire autolesionarse golpeo as mans contra o chan buscando a dor abofeteo a cara as pernas ata que exhausta quedo tirada inmovil agotada concentrandome podo esperar a morte pero canto pode tardar catro días sen beber e morrería deshidratada ergome dou voltas non hai esperanza para Psique

En obras

A miña cidade está chea de buratos, vaias por onde vais encontras unha zanxa para instalar o gas, o cable de fibra óptica ou uns tubos fosforitos, outra para arranxar o asfalto, outra para facer un parking, outra para facer un tunel subterraneo…en fin para moitas e variadas cousas.

Na miña cidade tamén temos moitos cambios de clima durante un mesmo día, despertas con neboa, almorzas con chuvia, comes con vento e ceas con sol, o que obriga a poñer e sacar o abrigo varias veces.

A miña cidade chegaron as rebaixas, e encontrei unha sudadera monísima pero que era unha talla máis pequena da que levo, impulsada pola febre dos descontos compreina igual co desexo de que estire un pouco.

Ben, se unimos todos estos factores a conclusión faise evidente. Tanto e tan variado surco fai que camiñar sexa un exercicio de malabarismo, eu non son equilibrista, sain de casa con prisas coa miña sudadera nova posta, e polo camiño saiu o sol, mentras tentaba de seguir andando e sacarme a sudadera demasiado pequena para min, pasou o que algún día tiña que pasar, cain por un burato...Boa cousa foi que non me manquei, mala cousa foi que o burato era profundo e olía a merda.

Cando os meus ollos se acostumaron a oscuridade, vin o que endexamais houbera querido ver e o que seguramente vos, non querades crer. Pero pensadeo ben meus poucos pero queridos lectores, quen se beneficia da construcción de tanto burato?